end gotin ji bo end kesan
Drok: 12 2009
Mijar: Ne



  Dilbixwîn Dara
dil_dara@hotmail.com

Taybetmendiya “Heddzanînê” bi serê xwe kulturek e. Weke kultura rêzgirtin, exlaq, rabûn-rûnitin, xwarin, vexwarin, çûn-hatin… kesayetiya kesekî di van taybetmendiyan de diyar dibe.
Hinek hene, nizanin di civatekê de xwarinê bixwin, dema ku xwarinê dixwin, erpeerp bi devê wan dikeve. Yan jî di dema xwarinê de diaxifin û xwarin ji devê wan difire ser rûyê kesê li hemberî wan.
Nizanin erabê vexwin. Hedd derbas dikin, hem xwe hem jî derdora xwe rezîl dikin. Serxwe dibin û qîmeta xwe tînin pênc qurûan.


Di nava Kurdan de jî, hinek kes hene heddê xwe nizanin. Ew di çavên xwe de mezin in, texmîn dikin ku bi rastî mezin in. Dema ku siya xwe dibînin, “waaa çiqas mezin im” ji xwe re dibêjin. Xwemezindîtina wan ji kompleksa xwebiçûkdîtinê tê. Dikin nakin nikarin bi derdora xwe bidin qebûlkirin, ku ew mezin in. Ji ber vê yekê dema ku dibînin filan kes mezin bû ye, ew texmîn dikin ku ew mezinbûn li ser hesabê wan çêbû ye. Nexwe dikevin. Di mezinbûna her kesekî de biçûkbûna xwe dibînin.
Îcar, di hesûdiyê de dixeniqin. Hûn dizanin kesên pir hesûd û çavnebar ne ji xwe ne jî ji derdora xwe hez dikin. Gelek caran demên wiha tên, ne bi tenê ji hevalê xwe yê herî nêzîk, êdî ew ji xwe jî nefretê dikin.
Hevpeyvîna ligel Jan Dost, rastiya hinek kesan derxiste ser avê. Cewherê hinekan diyar bû. Gelekên ku heta niha texmîn dikirin ku ew di nava civakê de zêr in, elmas in, diyar bû ku ji baqir pê ve ne titekî din in. Bafûn in. Hesab li cem we be, bafûnek rabe xwe zêr yan jî elmas bibîne.
Jixwe ew kesên ku cehalet û nezaniya xwe di bin kumê “Welatparêzî, tevgera rizgariya Kurdistanê… û oreê “de vediêrin, ez behsa wan nakim. Hemû li ser hev çar gotin ezber kirine û bi salan wan her çar gotinan weke bandekê dubare dikin. Ji ber ku mêjiyê wan ji çar gotinan pê ve hilnagire, ew texmîn dikin ku her kes ehmeq e.
Bawer bikin, ew “oregerên” ku li hinek cihan weke dîkan bang didin, dikarin sibe fis bibin û dengê mirîkan jî ji wan dernekeve.
Wê rojê min di hinek malperan de dît, dîsa hesûdiyê hinek kor kirine, ketine xewna ku nivîskar in û her çiqas bi nav nekiribin jî êrîî AVESTA kirine. Min berê jî gotibû, xebata me, gelekan kor dike. Eger di dest hinekan de be, wê di roj û evekê de AVESTA tarî bikin. Lê em li ser riyeke rast in û em naçin xwe nadin ber wan malperên ku rojê deh caran nayêne vekirin.
Her kesekî ku li xwe dikeve ubhê dikare xwe muxatebê vê nivîsê bibîne.
Ji ber ku ji polemîkan re ne vala me û dema min jî pir zêde tune ye, nikarim bi pey kevim, ka kê li Kurdistanê ji muxaberatan re muxbirtî dikir, li vê derê jî ji partiyan re muxbirtiyê dike, yan jî berê dikir. Kesên ku pir bi meraq in, dikarin biopînin. Lê çawa be jî û ji bo kê be jî, muxbirtî titekî pir xerab e. Bi taybetî jî dema ku mirov li dijî hevalê xwe muxbirtiyê bike.
Mebesta min heddzanîn bû. Naxwazim ji mijarê bi dûr kevim.
Pitî ku hevpeyvîna Jan Dost belav bû, ji gelek aliyan ve mail û telefon hatin, “Car caran hevpeyvînên wiha pêwîst in…” gotin. Gelekan jî êrî kirin, ji xwe mirov li benda wan kesan bû ku êrî bikin. Hinekan ji ber hinekan ve êrî kirin. Hinekan jî ji hinekan re gotin, yan tu êrî dikî yan jî te ji kar davêjim. Çend qurûên didim te ji ser te qut dikim û berê te didim deriyê hewê.
Rexneyên li Jan Dost çi bin jî, divê mirov bala xwe bide berhemên wî. Berhemên ku Jan Dost nivîsandine, hêjayî nirxandinê ne, ew heta niha weke dezgehekê xebitî ye. Bi serê xwe dezgehek bû ye.
Dema ku mirov heddê xwe nizanibe, dikeve aiyên wiha; “layîqî Nobelê me, lê xelatê nadin min…” yan jî, “rewa me nivîskaran hemû weke hev e…”. Nexêr, rewa kesekî ne weke hev e. Her kes li gora xwe ye. Kesekî ku salê carekê çar rêzan dinivisîne û ew jî hemû a in, rabe xwe têxe rêza nivîskarekî ku bi berhem û lêkolînên xwe opekê dihêle, ne titekî rast e. Nexweiyek ketiye nava me, “Em hemû weke hev in, em rewenbîr bêqîmet in, Kurd nirxa hunermendên xwe nizanin…” û çil çîrokên din dibêjn. Weke însan qîmeta her kesekî heye, lê dema ku mesele bû meseleya nivîskarî, rewenbîrî, huner û talent… êdî divê her tit were kategorîzekirin. Divê her kesek li gora xwe qîmetê bibîne û her kesek di wî warî de heddê xwe bizanibe. Giraniya her kesekî li gora berhema wî ye.
Rexneyên min jî li ser Jan Dost hene, di hevpeyvînê de min ew rexne û dîtinên xwe kirin pirs û pirs kirin. Bêguman kesek ji me ne perfekt e. Însan çi dibe bila bibe, kêmasiyên wî hene.
Gelek caran navbera me sar bû ye û dilê me ji hev maye, di navbera dostan de titên wiha çêdibin, ne ecêbek e, lê ev nayê wê wateyê ku mirov pêl keda kesên berhemdar bike û heta heta ew dilsarî berdewam bike. Dema ku navbera du kesan ba bû, divê ew bibe cihê dilxweiyê, lê mixabin hinek ji wê yekê nerihet dibin. Ew berjewendiya xwe di dilsarbûna dostan de dibînin.
Mafê nûhatiyekî tune ye ku rabe lingê xwe têxe sola lêkolînvanekî û bêje “Kurd qîmetê nadin me…”
Ev yek li dinyayê jî wiha ye, her yek li gora berhem, ked û xebata xwe ya bi bandor tê pîvan. Divê em jî wiha bikin.

Jêder: avestakurd







Cih ev ne j hatiye: Welat me
http://www.welateme.net/kurdi

Ji bo v ney navnan:
http://www.welateme.net/kurdi/modules.php?name=News&file=article&sid=1800