DNT HOMEND
Drok: 26 2009
Mijar: Ne



  Bêkes Têlo

 Dînitî û homendî(mantiq) çînarê hevin,mûyek tixubên wan ji hev vedqetîne.Di avahiyek pirtaq dijîn, di taqa dînîtî ne pençer,ne derî heye, bê rêkûpêke û bêkes e.Berzbûn jêre kêlîkî ye an jî, çerxek kurte .Di ancamê de ,nabe rêber û mînak bo tu kesî û di ûnda, kes li dora xwe nabîne, bêkes û sêwî dimîne.Li ser tehtek bilind rawestyayê bo xwekûjî ji ber tu rêk dîtir nîne ji pêeroja wî re.Lê homendî, xwedî pençere û derîye ,bi rêxistine û xwedî hogire,rêberê bi berheme, ku ta bêdawî ser rûpela dîrokê dimîne.


Dibe carna dînîtî  bibe kesayetiyek navdar bi keda xwe, û xwe li meydana berhemdêriyê  biçesipîne ,ev jî ser tilîkan tên hejmartin û tucar nakevin warê hoyariya netewa xwe ji berku bê op dimîn in.Rewa berhmdan bi kurdînûs û ne kurdînûs ,ev mînak pir lê  tê .
 Ne kurdînûs li ba min dînîtî ye ,bê behane ye,bê homendî ye, ne tenê ji min re ,lê ji her welathez re ku rasteqîne be, ku rûmeta nasnama xwe ser her titî bilindtir dibîne.Ji mirovê  Ferensî re qebhetiya herî mezin bi Înglîzî binvîsîne an nivîskarek Tirk bi Younanî deqa xwe binivîsîne, jêre weke tolazî bi diya xwe re bike.Yan jî, em bêjin nivîskarek Italî bi Tirkî berhem derêne ha hoo..ha hoo .Evan kesan neku ji netewa xwe ditirsin ku berhemên wan bavêjin û biewtîn in ,tevlî ku ev jî sedemeke, lê sedema herî berz ew e ku heysîyata nivîskar,dike tu behana nade xwe wek vê gavê bavêje.Û li vira pirsek tê holê gelo çima ev çav ne barî ser zimanê xwe dikin ji rexê nivîskarên kurd ne kurdînûs   ?.
Ev mînaka dînîtî û homendî rewa kurdînûs û ne kurdînûs pir stêleye wek destnîanek min pêwîst dît ku bînim ziman wek ûrê berxwedanê,wek rûmetdan ji îrê dayîkan re .Bi rastî pir tore bûm ji hevdîtinek li welat  pêkhatbû berî du heftiyan, min zehf dilgiran kir gava  ez pêrgî bextewariyê bûm bi hevdîtinek bi nivîskara rêzdar Wezna Hamid re, ku ne kurdînûse .Ser vê mijarê me boçûnên xwe ji hevre diyarkir ,behana xwe tanî ziman ku bi min ne xwedî bingeh bû.Pirtûka xwe ya ji çend çîrokan pêktê bi navê ,, Fîfîka Tirênê ,, diyarî min kir.Pir xemgîn bûm ku pir berhmên hêja diafirîne lê bi zimanê serdestan e.Vayê pêpulek din ,pênûshilgir dûrî xwe dibe, bi yekcarî xwe dispêre û dikeve nav lapê ne kurdînûs yê ,dikeve nav werîsê telîsên axtabûta neyaran ,bi ha ji xwe an jî no.Çiqas bextewar in ewan neyaran bi dûrketina nûserek ji çermê xwe!! .Dilgiran bûm ku hewqas berhmên hêja diafirîne ,ger bi zimanê me ba ,ew ê çiqas wêjeya me dewlemend bikra ,nivîskara ku pirsên wê tazî ne, xwe pêandan dikin di kolanên saw,ê û bêkesan û bê waran de,Ji civata xomxomî,tirsonek û qidûmkestî ku nikare xwe di eynikê de bibîne.Nivîskara rêzdar bê guman karê wê û bersiva wê peyve,bawer dikim her kes abûnê werdiger ji xwendina wê,baweriya wê wisa ye ku peyv ji me tevan mêrxastire,bi hêztire. Bi taybetî gava pênûs hilgir azadiya xwe bi kar tîne,ne azadiya mekroh weke ew bi xwe dibêje .Lê mixabin tim behana heye ji ne kurdînûsan, bersivên wan çikûs dibin ku bi kurdî nizanin .Dibêjim êdî bese tim pirsgirêkan dixin stûyê çiyayek ,êdî bese ne merqdan bo sipehîbûna nivîs, peyv û sitrûktûra zimanê kurdî .Ez gazinên rastgo,rasteqînên zaniyarî bi ewkî xwepaqîn diyar dikim dûrî dîmenên neqkirî, bi wetaya ziman hoyara netewe,ziman hebûna nasname  ,ziman peydebûna çanada netewî ye. Ger nûser matirsî hilgirê,saw hilgirê civata xwe ye, pênûs hilgirê rasteqîne be, nexwe xema wî rojê bike ku bikene bo lidahatû de ji xwêner re,ez ser asta ziman diaxivim,neku wî tengezarke ji ne kurdînûs yê û tariyê bi serde berde ku bibe opgerê ne kurdînûs yê ji ber dibe ewkî ji reklama zimanê nivîskar bi hemd an bê hemdî xwe.Nûserê rasteqîne tucar li xwe danayîne ji bilî zimanê civata xwe bi afirîne.Hingî her kes kûmê xwe jêre hildigêve û ez xwe xûz dikim ji bêjana (wî,wê) re û ji nivîskarariya bilind ,destnîan dikim nivîskariya bilind ,çimkî hin kurdînûs hene bo selka kepînê ne.lê behana wan ser pê nasekin in çimkî bawer dikim ji sersarî ye, ne hej zimane, pir kesan ne kurdînûs bûn ,tekoînek dijwar meandin ta gihan radeyek bilind ji nivîsa kurdî û nav pir in .Ji wan kesên ne kurdînûs in hêvîdikim û dibêjim: zimanê me îrê ji pêsîlên dayîkên ku dilop…dilop mejî û hastên me  îrvedan kir ne . Xwe davê bext û hewara me de   ,xwe davê guhên me û ji her berhemdêr kurdînûs û ne kurdînûs re dibêje:
  Pir sipehîye tu bighê qûrmên min, bighêjî got,hestî û ezmûna tal ku min derbaskir ye.Tenha tu karî fîeka dawî berdî min.Biryara darzekirin û firîna min bi jor ve ,tenê  tu karî bidî.Ez bûm navek ji navan di kolanên saw wek qerpalek avetî .Min serê xwe ne tewand ji vê rewê ,bi biryarek tund li berxwe didim bê bizdokî û bê çîzbûn bo jiyana xwe bi mercan bikim . Di dawî de,hêvîdikim li min negre rêzdara hêja Wezna Hamid,gotar hemû ne kurdînûs hembêz dike .Ez ê vê jî bêjim ku ne her afirandêr ehrezayê abûna nivîsê dibe, ger hêza evîna zimanê xwe hest nebe.Kurdînûs dimîn in ser rûpela dîroka netewa xwe, çimkî sêwanê nasnama xwe diparêzin bi zimanê xwe ne bi galagal lê bi nivîs.Ji ber di taqa homendiyê dijî, xwedî pençer , derî  û hogire.Ez bi kurdî diramim…diramim û w..d… ! ji berku bi kurdî hatime cebiland .Pozberîya herî girîng li hember me ,ew e, em li gorî zinarên xaka xwe bin û sêwanê zimanê xwe bin ,niqta qedya!.
21.09.2009  







Cih ev ne j hatiye: Welat me
http://www.welateme.net/kurdi

Ji bo v ney navnan:
http://www.welateme.net/kurdi/modules.php?name=News&file=article&sid=1812